Mez.139:1-12
   ¹ Ya RAB, sınayıp tanıdın beni.
   ² Oturup kalkışımı bilirsin,
      Niyetimi uzaktan anlarsın.
   ³ Gittiğim yolu, yattığım yeri inceden inceye elersin,
      Bütün yaptıklarımdan haberin var.
   ⁴ Daha sözü ağzıma almadan,
      Söyleyeceğim her şeyi bilirsin, ya RAB.
   ⁵ Beni çepeçevre kuşattın,
      Elini üzerime koydun.
   ⁶ Kaldıramam böylesi bir bilgiyi,
      Başa çıkamam, erişemem.

   ⁷ Nereye gidebilirim senin Ruhun'dan,
      Nereye kaçabilirim huzurundan?
   ⁸ Göklere çıksam, oradasın,
      Ölüler diyarına yatak sersem, yine oradasın.
   ⁹ Seherin kanatlarını alıp uçsam,
      Denizin ötesine konsam,
   ¹⁰ Orada bile elin yol gösterir bana,
      Sağ elin tutar beni.
   ¹¹ Desem ki, «Karanlık beni kaplasın,
      Çevremdeki aydınlık geceye dönsün.»
   ¹² Karanlık bile karanlık sayılmaz senin için,
      Gece, gündüz gibi ışıldar,
      Karanlıkla aydınlık birdir senin için.